Laatste weblog: Vliegen naar Jayapura, varen naar Manokwari, en als laatste terug naar Sorong, Het eind van de reis en retour richting Nederland…………
Onze plannen zijn steeds aan verandering onderhevig: 5 februari is hier een soort Nationale feestdag: De dag dat het evangelie naar Papua gebracht werd door de Duits/Nederlandse zendelingen Ottow en Geissler op 5 februari 1855
Dat gebeurde op het inmiddels beroemde eiland Mansinam, voor de kust van Manokwari. Om dat te herdenken gaan echt duizenden Papua’s rond 5 februari naar Manokwari en Mansinam. Alle zeeschepen zitten dan propvol, voor mij dus een tijd om juist te vermijden om in die drukte terecht te komen. Maar na afloop van al die drukte ligt de scheepvaart even stil en vaart er even helemaal niets naar Jayapura, de hoofdstad. We waren van plan vlak na de 5e te vertrekken, maar geen schip te bekennen. Het enige schip die kant op was de Ngapulu, maar die vaart heel langzaam en doet heel veel plaatsten aan en zoveel tijd hebben we niet. Oorspronkelijk was het plan om met zijn drieen te gaan: Mama Augustina, Krum en ik. Nu veranderen de plannen en gaan we vliegen naar Jayapura. Ik praat met Krum om hem duidelijk te maken dat ik echt geen drie vliegtickets kan betalen, dus dat hij niet mee kan en ik alleen met Mama Augustina ga. Kennelijk toch een teleurstelling voor hem, maar ik beloof hem een volgende keer als we per zeeschip reizen hem mee te zullen nemen.
We kopen twee tickets en voor Mama wordt het de eerste keer dat ze vliegt in haar leven. Voor alles is een eerste keer….. We gaan voor dag en dauw naar het vliegveld Patahati in Sorong en bellen met Theo en Sandra Daat in Jayapura of ze ons kunnen komen ophalen van het vliegveld Sentani bij Jayapura en dat wordt toegezegd.
Mama Augustina zit bij het raam want het is haar eerste keer en dus haar luchtdoop, heel spannend.
Ze kijkt haar ogen uit en het is ook een prachtig gezicht om over al die bergen en langs al die kusten te vliegen, rivieren te zien kronkelen door het landschap en zelfs boven de wolken te vliegen. Van bovenaf gezien lijkt Papua wel een enorme boerenkool, zo dichtbegroeid is alles nog. En gelukkig maar. We moeten door een dik pak wolken heen als we gaan landen en vliegen laag over een groot gedeelte van het Sentanimeer en we zien dat geflankeerd door het Cycloopgebergte, een schitterend gezicht!
Als we geland zijn in Sentani krijgen we een telefoontje van Genya, mijn jongste dochter en naamgenoot, die in Jayapura theologie studeert, Zij wacht samen met Theo en Sandra op ons buiten het vliegveld.
Een hartelijk weerzien, Theo en Sandra hebben een auto en dat is helemaal luxe om zomaar eigen vervoer te hebben Genya wordt weer naar haar college gebracht want ze kon maar heel kort vrij krijgen om ons op te gaan halen.
Jayapura is echt een grote stad, het ligt aan een grote baai en is gedrapeerd tegen de bergen op. Er is een laaggelegen stuk en voor de rest zit alles tegen de bergen aan geplakt: hoge enge bouwseltjes tot knoeperts van huizen en alles wat daartussenin zit. Het is klimmen en dalen je bent de ene berg nog niet over en je ziet de volgende al weer liggen, het gaat er soms heel steil aan toe. We halen heel veel herinneringen op want Theo is een jeugdvriend van Dino en Lambertus, ze hebben hun hele schooltijd samen doorgebracht en alle kattenkwaad uitgehaald wat je maar kunt bedenken. We overvallen Theo en Sandra wel een beetje met onze komst. Ze brengen ons eerst naar een hotel Yotefa View, het ligt aan de Yotefabaai. Van dat View moet je je niet te veel voorstellen, het is een heel eind lopen voordat je iets van de Yotefabaai te zien krijgt, alles is dichtgebouwd en je kijkt vanuit het hotel op allerlei gebouwen en bouwseltjes die het zicht wegnemen. De Yotefabaai is heel indrukwekkend groot, met de eilanden Kayu Pulau en de enorme berg Polymak. In die tussentijd dat wij in het hotel slapen gaan Theo en Sandra hun huis anders inrichten en een plaats voor ons maken, ze hebben de meeste van hun kinderen en kleinkinderen daar wonen, ook gezellig en druk. We hebben twee nachten in het hotel geslapen en toen zijn we verhuisd naar hun huis boven op de berg Ankhasa. Als je vanuit hun huis nog een kilometer verder loopt kun je vanaf de berg helemaal een overzicht hebben over de Yotefabaai en ook kun je aan de andere kant het strand van Base G zien liggen helemaal tot Hamadi.
Ik maak er foto’s want van deze kant heb ik het nog niet gezien, wel moeten Mama en ik erg lachen want een andere keer hebben we aan het strand van Base G gezwommen en dat was echt lachen toen Mathilda had geen zwemspullen bij zich en zwom toen in bh en onderbroekje, Yoel schaamde zich zo erg voor haar dat hij verderop ging zwemmen met Yoshua, nou ja dat kan ook.
We doen alles wat we moeten doen in Jayapura en maken ons klaar voor vertrek per zeeschip naar Manokwari, want voor Biak hebben we geen tijd meer, trouwens dit schip de Doloronda doet Biak niet aan, maar vaart via Serui en Nabire door naar Manokwari. We proberen telefonisch contact te krijgen met Helena die ik ontmoet heb in Nederland en ik had met haar afgesproken bij haar te zullen logeren als ik in februari in Manokwari zou zijn. Nou niets hoor, geen gehoor. Toen heeft Sandra actie ondernomen en haar broer Frits, die in Manokwari woont naar het adres van Helena gestuurd, haar telefoon bleek kapot te zijn en dus klopte het nummer niet meer, maar de boodschap kwam door en toen we in Manokwari aankwamen werden we opgewacht door Helena, haar zus Petronella en haar oma Mama Marani.
Onze aankomst in Manokwari was wel gedenkwaardig, we konden het schip niet af, hoewel het al aan de kade lag afgemeerd. Er waren gevechten uitgebroken bij de loopplank en dat ging er nogal hardhandig aan toe. Wij zaten te wachten en opeens stond er een hele lange man naast me die zich bukte en in mijn oor fluisterde: Mama Genja?
Ja, dat was ik. Hij nam alle bagage van Mama en mij op zijn rug en zei volg mij maar en dat deden we. Hij bracht ons via een heel ander gedeelte van het schip en een andere loopplank veilig van het schip af en bracht ons in het donker tot aan een wachtende taxi, waar hij al onze bagage in stopte en daar waren Mama Marani en Helena. Opeens was hij verdwenen onze reddende engel, opgegaan in de menigte. Later bij ons vertrek uit Manokwari heb ik hem weergezien, hij bleek Bobby te heten en is de oudere broer van Helena en hij werkt op de pelabuhan en is gewend te sjouwen met bagage. Alweer een mysterie opgelost.
We zijn ongeveer een week in Manokwari, we hebben hier veel dingen te doen, mensen te ontmoeten en ook voor Mama Augustina haar papieren in orde te maken voor het overzetten van Bapa Lambertus zijn pensioen op haar naam, want ze heeft al zes maanden geen geld gekregen, dat gaan we dus regelen. We ontmoeten ook heel onverwacht nog Corrie Kamma, mijn reismaatje van de reizen naar Australië en USA en Hawaii, in Manokwari.
We gaan samen met Mama Marani een een paar kleinkinderen van haar naar het beroemde eiland Mansinam, het monument bekijken van waar de zendelingen Ottow en Geissler het land binnenkwamen om het evangelie te brengen.
Nog lekker even gezwommen maar de stroming was heel sterk daar, weer terug met een prauw met uitleggers. Op afgelopen 5 februari de dag dat duizenden mensen naar Mansinam willen, zijn er wat boten gezonken en zelfs zijn er mensen verdronken, niet leuk.
We ontmoeten in Manokwari ook Ellis en Jurgen, twee bevlogen mensen met hart voor de Papua’s, echte idealisten. Ze zeggen ook zelf dat je een beetje gek moet zijn om dit werk in het binnenland te willen doen, ze zitten hier al twee jaar en hebben nu ook voor twee jaar bijgetekend, geweldig! Een heel goed contact, het klikt meteen tussen ons. En ze zijn ook heel blij met de spuillen die we voor ze meegebracht hebben en die ze goed kunnen gebruiken in het binnenland.
De 24e februari vertrekt het laatste schip van die maand naar Sorong, dus die nemen we, de Sinabung. Na een nacht en een dag varen bereiken we Sorong. We hebben nu nog een paar dagen om afscheid te nemen, iets wat ik heel moeilijk vind.
En dan vlieg ik op 2 maart smorgens in alle vroegte van Sorong via een overstap in Ambon naar Jakarta, waar ik nog een aantal uren moet wachten op mijn vlucht naar Singapore met een overstap in Frankfurt naar Amsterdam.
En dan zit mijn reis van drie maanden er weer op, als je goed nagaat lijkt het of je zeeën van tijd hebt als je aan het begin van de reis bent, maar de tijd is voorbijgevlogen. En nu verheug ik me er weer op weer terug te zijn in Nederland en jullie weer allemaal te ontmoeten……. Ik hoop je via deze weblogs toch een glimp te hebben laten opvangen van dit bijzondere land met zijn bijzondere mensen.
|
|
|
